Wyjątkowo okrutna zbrodnia, jakiej dopuścił się Artur K., wstrząsnęła Podlasiem. Tym bardziej, że ksiądz Tadeusz dobrze znał swego oprawcę i często mu pomagał. Ale po zabójcy, który przyznał się do mordu, nie widać skruchy. Mało tego! Strażnicy więzienni znaleźli w jego celi zeszyt, w którym w ordynarny sposób chwalił się bestialskim mordem.

„Killer ksywę dostałem, bo zaj... księdza musiałem. Byłem głupi, że złapać się dałem i do wszystkiego się przyznałem. I tak tego nie żałowałem, że klechę zaj..., bo ja na niego wyrok wydałem” –  napisał Artur K.

Podczas większości procesu uśmiech nie schodził mu z twarzy. Nawet w poniedziałek, kiedy prokurator zażądał dla niego dożywocia. Zirytowany uderzał tylko głową w oparcie. Na siostrę zamordowanego księdza, która zanosiła się płaczem, jednak nie spojrzał. – Dożywocie to za mało dla takiego bandyty! – łkała kobieta.

Tadeusz Krakówko od wielu lat służył w parafii św. Rocha w Mikołowicach. Miał wielkie serce i chętnie pomagał  parafianom. Również przyszłemu oprawcy. Wiedział, że Artur K. pochodzi z biednej rodziny. Tuż po komunii zaproponował mu więc, aby został ministrantem i służył do mszy. Miał nadzieję, że dzięki temu chłopak nie zejdzie na złą drogę.

Bandzior nie odwdzięczył się swojemu aniołowi stróżowi. Wziął śrubokręt i zaostrzył na szlifierce. Do wspólnego napadu w marcu zeszłego roku namówił kolegę Roberta T. (21 l.). Razem poszli na plebanię. Zadzwonili domofonem i poprosili księdza o rozmowę. Ten wpuścił ich do kancelarii. Artur K. wyjął śrubokręt i kazał kapłanowi położyć się na podłodze. Wspólnik bandyty przestraszył się i uciekł.

Ale Artur K. nie miał skrupułów. Mimo że sterroryzowany ksiądz oddał mu wszystko, co miał, bandzior postanowił go zabić znalezionym na plebanii nożem. Zadał parę ciosów w serce i brzuch. I poderżnął księdzu gardło. – Od zabijania nie mogłem się powstrzymać – opowiadał potem Artur K. Został zatrzymany, gdy tuż po zabójstwie pił wódkę z kumplami. Wyrok usłyszy za tydzień.