Roman Polański siedzi naprzeciw amerykańskiej dziennikarki Diane Sawyer. Jego ruchy i wypowiedzi rejestruje kamera. Jest rok 1987. To pierwszy wywiad sławnego reżysera dla amerykańskiej telewizji po jego uciecze z USA dziewięć lat wcześniej. Polański jest podenerwowany.

<< Tu zobaczysz kobiety Polańskiego

Ale o seksie z trzynastolatką mówi swobodnie. – To się po prostu przydarzyło – z uśmiechem przekonuje dziennikarkę. – W tamtym czasie trudno było mi przekonać samego siebie, że to było niewłaściwe. Myślałem, że w końcu nikomu nie dzieje się krzywda – dodaje.

Przeczytaj jak Stalińska broni Polońskiego

Zobacz wstrząsającą relację Samanthy Geimer

Gwałt na 13-latce, jakiego 44-letni wówczas reżyser dopuścił się w Los Angeles, Polański kwituje w tym wywiadzie jednym zdaniem. – Dlaczego mam być ukarany za moją skłonność do młodych dziewczyn? – pyta. Dziennikarka jest zaszokowana. Podobnie jak cała Ameryka, bo wywiad wywołał ogromne zainteresowanie w USA. Oto słynny reżyser, który ze strachu przed więzieniem (groziło mu nawet 50 lat) uciekł z USA, zupełnie otwarcie przyznaje się do swojej ciemnej strony – do upodobań do młodych dziewcząt, niekiedy tak młodych, że przekracza to granicę pedofilii.

Tu zobaczysz w jakich warunkach przebywa teraz Polański

Polański w wywiadzie gra wręcz rolę człowieka prześladowanego. Jakoś przemknął nad tym, że na zlecenie amerykańskiego magazynu "Vouge" fotografował nastolatki, co nie było chyba dla niego nieprzyjemnym zajęciem. Także w latach siedemdziesiątych miał romans z Nastassją Kinski, córką słynnego niemieckiego aktora Klausa Kinskiego. Ich związek zaczął się, gdy dziewczyna miała zaledwie 15 lat. Wysłał Nastassję do słynnej szkoły aktorskiej Lee Strasberga. A gdy miała 19 lat, obsadził ją w głównej roli w filmie „Tess”, za który był nominowany do Oscara.

Skąd to upodobanie do nastolatek, wręcz lolitek? Kiedy Diane Sawyer spytała go o to, reżyser wybuchnął gniewem. Zarzucił Amerykanom, że są pruderyjni i bronił swojego nastawienia do życia. – Żyliśmy, jak żyliśmy. Nikomu nie stała się krzywda. Nie rozumiem tego: dlaczego mam być karany za swoją skłonność do młodych dziewcząt? – najeżdżał Polański na dziennikarkę amerykańskiej telewizji.

Piękne kobiety kręciły się wokół zdolnego reżysera niemal od zawsze. Jeszcze w Polsce, w 1959 r., Polański poślubił 19-letnią wówczas Barbarę Kwiatkowską Lass, która do kina trafiła dzięki konkursowi „Piękne dziewczęta na ekrany” ogłoszonemu przez tygodnik „Film”. Małżeństwo przetrwało pięć lat.
Jego kolejna żona, amerykańska aktorka Sharone Tate (†26 l.) została zamordowana przez bandę Mansona w 1969 r. Była wtedy w ciąży. Reżyser bardzo ciężko to przeżył. Niektórzy tą tragedią tłumaczą fakt, że Polański angażował się później w związki z coraz to młodszymi kobietami.

Czuł się przy nich jak mentor, który swoje uczennice wprowadza w dorosłość. Albo jak reżyser kierujący aktorkami w filmie życia. Kształtował je zgodnie ze swoimi upodobaniami, uczył, aby potem jako dojrzałe kobiety oddać innym. Swoje przyjaciółki zabierał do muzeów, na premiery, podsuwał lektury. Grał rolę intelektualisty, na którą tak chętnie dawały się nabrać młode dziewczyny. A jednocześnie brał od dziewczyn „zapłatę” za szkolenie, jakiego udzielał. Tą zapłatą był seks.

Podczas owego pierwszego od lat wywiadu Polański nie okazał skruchy. Raczej myślał o sobie. – Kiedy dziewczyna jest za młoda? – pytała dziennikarka. – Ta dziewczyna w Los Angeles była z pewnością zbyt młoda, bo ściągnęło to na mnie te wszystkie problemy – wyjaśnił sucho reżyser.

Teraz, siedząc w zurychskim więzieniu, Polański ma sporo czasu na przemyślenie swojego życia. I dokąd go ono zaprowadziło. Być może powstanie z tego scenariusz do autobiograficznego filmu. – Zawsze najbardziej interesował mnie człowiek w niezwykłej sytuacji, gdyż wtedy jego reakcje są niekonwencjonalne i niebanalne – powiedział kiedyś o swojej pracy reżysera. Teraz sam dla siebie stanowi doskonały motyw do dramatu psychologicznego.